181. Such was the definition of Carneades (Schmekel, p. 344).

[87] Diog. L. vii 54 (see § 80, note 68). [88] ‘posse eum [sapientem] falsa a veris distinguere’ Cic. _Ac._ ii 21, 67. [89] Diog. L. vii 54. See on this point Hicks, _Stoic and Epicurean_, p. 70. [90] ‘multum dare solemus praesumptioni omnium hominum, et apud nos veritatis argumentum est aliquid omnibus videri; tanquam deos esse _inter alia_ hoc colligimus, quod omnibus insita de dis opinio est ... neminem invenies, qui non putet et sapientiam bonum et sapere bonum’ Sen. _Ep._ 117, 6. [91] ‘opinionum commenta delet dies, naturae iudicia confirmat’ Cic. _N. D._ ii 2, 5. [92] Diog. L. vii 177. [93] οὐσίαν τἀγαθοῦ τίθενται τὴν εὐλόγιστον ἐκλογὴν τῶν κατὰ φύσιν Plut. _comm. not._ 27, 9. [94] ἐκεῖνον [τὸν Ἀντίπατρον] ὑπὸ Καρνεάδου πιεζόμενον, εἰς ταύτας καταδύεσθαι τὰς εὑρεσιλογίας _ib._ 27, 15. [95] ‘iudicis est semper in causis verum sequi; patroni nonnunquam verisimile, etiam si minus sit verum, defendere; quod scribere ... non auderem, nisi idem placeret gravissimo Stoicorum Panaetio’ Cic. _Off._ ii 14, 51. [96] ‘visus noster solita imbecillitate deceptus’ Sen. _N. Q._ i 2, 3. [97] _To himself_, v 33. [98] See above, §§ 146, 147. [99] ‘sapientem aliquando sustinere adsensionem’ Cic. _Ac._ ii 17, 53. [100] Epict. _Disc._ i 27, 17. [101] The distinction between ‘name’ and ‘class-name’ was due to Chrysippus: see Sandys, _Classical Scholarship_, i p. 144. [102] Diog. L. vii 58. [103] For these and further particulars see Sandys, _Classical Scholarship_, i ch. ix; R. Schmidt, _Stoicorum Grammatica_, pp. 18 sqq. [104] ‘Crates, nobilis grammaticus, fretus Chrysippo, homine acutissimo, qui reliquit περὶ ἀνωμαλίας III libros, contra analogiam atque Aristarchum est nixus’ Varro _L. L._ ix 1 (Arnim ii 151). [105] Orig. _cont. Celsum_ i 24 (Arnim ii 146). [106] Varr. _L. L._ vi 11 (Arnim ii 163). [107] See Zeller, _Stoics_ etc., p. 73, n. 2; Aristotle’s distinction is between τὸν ἐν τῇ ψυχῇ λόγον and τὸν ἔξω λόγον. [108] ‘vocem Stoici corpus esse contendunt eamque esse dicunt ictum aera’ A. Gellius, _N. A._ v 15, 6. [109] ‘hunc [qui primo dicitur iam fari] Chrysippus negat loqui, sed ut loqui; ... sic in corvis, cornicibus, pueris primitus incipientibus fari, verba non esse verba’ Varro _L. L._ vi 56 (Arnim ii 143). [110] Diog. L. vii 63 to 78. [111] Varro translates this by ‘proloquium’ (Gell. _N. A._ xvi 8, 8), Cicero provisionally by ‘pronuntiatum’ (_Tusc. disp._ i 7, 14). [112] A statement or proposition is therefore a phrase ‘complete in itself’ (λεκτὸν αὐτοτελές) A. Gellius _N. A._ xvi 8, 4. [113] Diog. L. vii 45. [114] _ib._ 80 and 81. [115] ‘ex iis modis conclusiones innumerabiles nascuntur’ Cic. _Top._ 14, 57. [116] § 83. [117] ἔλυε δὲ [Ζήνων] σοφίσματα, καὶ τὴν διαλεκτικήν, ὡς τοῦτο ποιεῖν δυναμένην, ἐκέλευε παραλαμβάνειν τοὺς μαθητάς Plut. _Sto. rep._ 8, 2. [118] ‘inventus, Chrysippe, tui finitor acervi’ Pers. _Sat._ vi 80. [119] ‘placet enim Chrysippo, cum gradatim interrogetur, tria pauca sint anne multa, aliquanto prius quam ad multa perveniat, quiescere’ Cic. _Ac._ ii 29, 93. Cf. Sext. _math._ vii 416. [120] ‘si te mentiri dicis idque verum dicis, mentiris an verum dicis?’ Cic. _Ac._ ii 29, 95. [121] Epict. _Disc._ ii 17, 34. [122] ‘mus syllaba est. mus autem caseum rodit: syllaba ergo caseum rodit ... o pueriles ineptias!’ Sen. _Ep._ 48, 6 and 7; ‘quod non perdidisti, habes; cornua autem non perdidisti; cornua ergo habes’ _ib._ 49, 8. [123] Epict. _Disc._ ii 19, 1 sqq. [124] See below, §§ 220, 221. [125] Diog. L. vii 60. [126] ‘omnis oratio aut continua est aut inter respondentem et interrogantem discissa; hanc διαλεκτικήν, illam ῥητορικήν placuit vocari’ Sen. _Ep._ 89, 17. [127] Cic. _Orator_ 32, 113. [128] ‘scripsit artem rhetoricam Cleanthes. Chrysippus etiam; sed sic, ut si quis obmutescere cupierit, nihil aliud legere debeat. itaque vides quo modo loquantur; nova verba fingunt, deserunt usitata’ Cic. _Fin._ iv 3, 7. [129] Diog. L. vii 59. [130] ‘uni M. Porcio me dedicavi atque despondi atque delegavi’ Front. et Aur. _Ep._ ii 13. [131] οἱ Στωϊκοὶ δὲ τὸ εὖ λέγειν ἔλεγον τὸ ἀληθῆ λέγειν Anon. _ad Herm. Rhet. Gr._ vii 8. Hence speech was a virtue; ‘[Stoicis] hanc habeo gratiam, quod soli ex omnibus eloquentiam virtutem ac sapientiam esse dixerunt’ Cic. _de Or._ iii 18, 65. [132] ‘fuerunt et clari quidam auctores, quibus solum videretur oratoris officium docere; namque et effectus duplici ratione excludendos putabant, primum quia vitium esset omnis animi perturbatio, deinde quia iudicem a veritate pelli misericordia gratia similibusque non oporteret, et voluptatem audientium petere ... vix etiam viro dignum arbitrabantur’ Quint. _Inst. or._ v Prooem. [133] Diog. L. vii 42. [134] ‘orationis genus habent [Stoici] fortasse subtile et certe acutum; sed, ut in oratore, exile, inusitatum, abhorrens ab auribus vulgi, obscurum, inane, ieiunum, attamen eiusmodi quo uti ad vulgus nullo modo possit’ Cic. _de Or._ iii 18, 66. [135] ‘dicebat modesta Diogenes et sobria’ A. Gellius, _N. A._ vi 14, 10. [136] See below, chap. xvi. [137] See Smiley, _Latinitas_ and Ἑλληνισμός. [138] ‘Philosophers utter words which are contrary to common opinion, as Cleanthes also said, but not words contrary to reason’ Epict. _Disc._ iv 1, 173; ‘where is the wonder if in philosophy many things which are true appear paradoxical to the inexperienced?’ _ib._ i 25, 33. [139] ‘ista παράδοξα quae appellant, maxime videntur esse Socratica’ Cic. _Parad._ Prooem. 4. [140] ‘nihil est tam incredibile, quod non dicendo fiat probabile’ Cic. _Parad._ Prooem. 3; ‘Stoica paradoxa, quorum nullum esse falsum nec tam mirabile quam prima facie videtur, adprobabo’ Sen. _Ep._ 87, 1. [141] Zeller, _Stoics_ etc., pp. 354-370. [142] A. Gellius, _N. A._ xvi 8, 16 and 17. [143] ‘quaedam exercendi tantum ingenii causa quaeruntur, et semper extra vitam iacent’ Sen. _Ben._ vi 1, 1. [144] ‘multum illis temporis verborum cavillatio eripuit et captiosae disputationes, quae acumen inritum exercent’ _Ep._ 45, 5. [145] ‘We terminate in this, in learning what is said, and in being able to expound it to another, in resolving a syllogism, and in handling the hypothetical syllogism’ Epict. _Disc._ iv 4, 14. [146] ‘Thanks [to the gods] too that, in spite of my ardour for philosophy, I did not fall into the hands of any sophist, or sit poring over essays or syllogisms, or become engrossed in scientific speculation’ M. Aurelius _To himself_ i 17. [147] ‘verum esse arbitror, ut Antiocho nostro familiari placebat, correctionem veteris Academiae potius quam aliquam novam disciplinam putandam [Stoicorum rationem]’ Cic. _Ac._ i 12, 43. [148] ‘tunc intellegere nobis licebit, quam contemnenda miremur, simillimi pueris, quibus omne ludicrum in pretio est. quid ergo inter nos et illos interest, ut Ariston ait, nisi quod nos circa tabulas et statuas insanimus, carius inepti? illos reperti in litore calculi leves delectant, nos ingentium maculae columnarum’ Sen. _Ep._ 115, 8. This tone is clearly derived from Cynism, as the reference to Aristo indicates. A modern Cynic is still more sweeping in his condemnation: ‘all the nastiness and stupidity which you call science and art’ (Count Leo Tolstoy in the _Westminster Gazette_, Sept. 3, 1910).